در سوگ پدر

سه شنبه 23 ابان مثل هر روز سرکار بودم روز عرفه بود و شب عید قربان ضمنا دعوت عروسی یکی از بستگان راهم داشتم ساعت نزدیک دو عصر بود که موبایلم زنگ خورد و پشت خط یکی از بستگان بود که از وخامت حال پدرم میگفت پدرم مدتها مریض بود و نگاهش و فکرش در این دنیا نبود مثل اینکه بار سفر را بسته بود خلاصه با زبان بی زبانی متوجه شدم بلافاصله از شرکت به منزل امدم و همراه خانواده به منزل پدری رفتم جائی که همیشه می نشست و اندرزمان میداد و از خاطرات دورش تعریف میکرد خالی بود سجاده اش پهن بود و قرانی که بدون اغراق در طول حیاتش دست کم هزار بار ختم کرده بود روی رهن و شمع های مشکی که می سوختند و داغ دلمان را تازه میکردند تازه عقده های فرو خفته ام باز شد و با صدای بلند گریستم اخر من و برادران و خواهران یتیم شده بودیم واژه ای که قبلا تفسیر ان را بدرستی درک نمیکردم و اکنون که مراسم هفت ان مرحوم گذشته است بهتر میفهمم بر ما چه رفته است چون دیگر کسی پندهای حکیمانه بما نخواهد داد دیگر کسی نیست که در انبوه مشکلات روزمره یا ر و یاورمان باشد دیگر کسی راه و مرام جوانمرد زیستن را در گوشمان نجوا نخواهد کرد بله ما تکیه گاهمان را از دست دادیم او گرچه مسن بود و بقول خودش در طول حیاتش بسیار چیزها دیده و بهر کجا که دوست داشته مسافرت کرده و.. ولی همین عمر طولانی خاطرات ما را بیشتر کرده است و اکنون چاره ای نداریم که راضی به تقدیر الهی باشیم و مرگ او را باور کنیم ولی به همه عزیزانی که هنوز سایه والدین را بالای سرشان دارند توصیه میکنم که قدردان لحظه لحظه ان باشند و اگر در سن پیری هستند حتما مدددرسان انها باشند که انها حق بزرگی بر گردنمان دارند و وقتی نباشند تازه ما متوجه حضور انها می شویم.

اگر خدا توفیقی دهد که در این باره بیشتر خواهم نوشت ولی در همین جا از همه بستگان و دوستانی که در مراسمهای مختلف ان مرحوم شرکت نموده یا از طریق تماس تلفنی و یا پیامک با ما همدردی کرده اند صمیمانه تشکر و سپاسگذاری نموده و از حضرت دوست میطلبم که به همگی سلامت و تندرستی عطا فرماید و بمن و خانواده ام صبری عطا نماید که بتوانیم این مصیبت را تحمل کنیم. التماس دعا

+ نوشته شده در شنبه چهارم آبان ۱۳۹۲ساعت 23:28  توسط محمد مهدي خاني زاده بهابادي |